Zo zag de kijkstage van Lieselot bij Pigment eruit

Waarom deelnemen aan 'kijkstage bij een ander'?

Ben je benieuwd naar de meningen van enkele deelnemers? Klik dan hier.

Waarom zou jij een kijkstage organiseren?

Ben je benieuwd naar de belevenis van enkele organisators? Wil je zelf eentje organiseren, scroll dan zeker door naar de tips & tricks! Klik hier.

Hoe hebben studenten 'kijkstage bij een ander' beleefd?

Ben je benieuwd naar hoe wij als studenten de kijkstage hebben beleefd? Klik dan hier.

 

"Een kijkstage is voor iedereen een aanrader"

Elk jaar kunnen hulpverleners in Brussel een bezoekje brengen aan een organisatie in het kader van de kijkstages ‘Bij een ander’. Dankzij een kijkstage leer je je collega’s in het werkveld beter kennen en word je ondergedompeld in de werking van een andere organisatie. Ook het team van Kenniscentrum WWZ trok erop uit. Lieselot liep een voormiddag mee in het onthaal voor mensen zonder wettig verblijf van Pigment, waar mensen een kop koffie, een douche en een babbeltje aangeboden krijgen.

Lieselot: Toen ik toekwam aan het Kaaitheater, waar het onthaalmoment twee keer per week plaatsvindt, werd ik al snel met open armen ontvangen door Nele en Pieter van Pigment en de vrijwilligers. Mijn taak was om te helpen bij de douches en de mannenkleding: handdoeken uitdelen, kleding helpen kiezen, de douchetijd in het oog houden en de douches schoonmaken. Ik had het genoegen om dat samen met Brandy te doen, een van de vrijwilligers. Als een open boek vertelde zij me al snel hoe ze in het verleden zelf opgevangen werd door Pigment toen ze nog geen verblijfsvergunning had.

Het was bewonderenswaardig hoe Brandy met de mensen omging. Ze gaf hen complimentjes, vroeg hoe hun dag was en toverde spontaan een glimlach op hun gezicht. Dat is ook waarvoor mensen naar het onthaal komen volgens Brandy: een vriendelijk gezicht, een babbeltje en menselijke warmte, naast de materiële hulp. Toen een man vroeg of we slippers hadden voor in de douche, beloofde Brandy direct dat ze er volgende week zou meebrengen. Alle kleding die de mannen hier meekrijgen, komt van donaties. Maar er is een groot tekort aan ondergoed, sokken, mutsen en sjaals.

Een vriendelijk gezicht, een babbeltje en menselijke warmte, dat is ook waarvoor mensen naar het onthaal komen

Mijn ontmoeting met Brandy was uiterst aangenaam, maar ook met de mannen die kwamen douchen had ik fijne gesprekken. De ene vertelt luchtig dat hij blij is met zijn nieuwe broek, de andere vertelt dat hij maar geen slaapplek vindt en dat hij al op verschillende opvangplekken werd geweigerd, en de volgende vertelt over zijn jarenlange ervaring als winkelier. Ze hebben allemaal eigen verhalen die ze hier in vertrouwen kwijt kunnen bij het luisterend oor van de vrijwilligers en de medewerkers van Pigment. Het was een plezier om deze voormiddag een extra oor te mogen bieden. Een van de mannen bij de douches vroeg of we geen slaapplek kenden waar hij terecht kon. Op verschillende andere plekken werd hij eerder al geweigerd. Brandy kon hem gelukkig wat tips geven. Ik werd geconfronteerd met hoe beperkt mijn eigen kennis is van de Brusselse sociale kaart.

Na het onthaal kreeg ik van Nele een rondleiding doorheen Huis Voyaach, de thuisbasis van Pigment. In het gebouw zitten ook een aantal appartementen voor mensen zonder wettig verblijf via de Begijnhofparochie. Op het gelijkvloers waren enkele vrouwen bezig met voedselpakketten samen te stellen, die ze later ook mee naar huis namen. Dat is immers een voorwaarde: wie gebruik wil maken van de voedselbedeling, komt zelf ook helpen om alles te verdelen. Het past volledig binnen de visie van Pigment: samen aan de slag gaan mét de mensen, en niet alleen voor hen. In een klein lokaaltje wordt de gedoneerde vrouwen- en kinderkleding bewaard. Gezinnen kunnen er langsgaan om iets te kiezen dat ze nodig hebben. De vrijwilliger die vandaag normaal kwam helpen bij de kleding, liet weten dat ze zich niet goed voelt.

Wanneer ik na de rondleiding nog wat uitleg krijg over Pigment, vertellen Nele en Pieter dat sommige vrijwilligers veel aan hun hoofd hebben. Ze kunnen er niet altijd zijn op de afgesproken momenten, kunnen niet altijd iets laten weten, en dat wordt hen absoluut niet kwalijk genomen. Nele gaf aan dat de organisatie nog sterk zoekende is in hun vrijwilligersbeleid. Daar kan het Kenniscentrum WWZ misschien in de bres springen met ons Steunpunt Vrijwilligerswerk Brussel. Nele was blij om te horen wat het Steunpunt doet en waar het zou kunnen helpen.

Ik vroeg me nog af hoe het zit met de taal. Tijdens het onthaal hoorde ik allerlei talen. Hoe verloopt de hulpverlening in een context waar tientallen talen gesproken worden en waar niet altijd een gemeenschappelijke taal is? Nele vertelt dat ze een nijpend tekort voelt aan budget voor tolken en intercultureel bemiddelaars. Dat bemoeilijkt de hulpverlening. Vaak schieten vrienden of familie te hulp, maar de vertaling is dan niet altijd correct of volledig.

Een nieuwe ervaring rijker trok ik de grote deur van Huis Voyaach achter me dicht en keerde ik terug naar mijn bureau in het Lakenhuis. Daar zit ik als communicatiemedewerker hoog en droog, maar soms ver van de realiteit. Ik hoor en lees verhalen van hulpverleners en van mensen in precaire situaties, maar als groentje in de zorg- en welzijnssector had ik die realiteit nog niet van dichtbij gezien. Dat was ook de reden waarom ik voor Pigment had gekozen. Voor het eerst kon ik proeven van de context waarin hulpverleners werken en hoorde ik ervaringen en verhalen uit de eerste hand van mensen in moeilijkheden. De kijkstage heeft mijn ogen geopend en heeft mij zin gegeven om vaker voeten aan wal van de praktijk te zetten en om vaker los te komen van mijn bureaustoel. Ook voor wie wel al geproefd heeft van de praktijk of er zelf dagelijks in staat, is een kijkstage ongetwijfeld een aanrader om je eigen grenzen te verleggen, je werkwijze bij te schaven of je normen en waarden in vraag te stellen."

Voor het eerst kon ik proeven van de context waarin hulpverleners werken en hoorde ik verhalen en ervaringen uit de eerste hand

Over Pigment

Pigment is een Vereniging Waar Armen het Woord Nemen (VWAWN) en zet zich in voor mensen zonder wettig verblijf en mensen met een migratie- en asielverleden. Vanuit Huis Voyaach in hartje Brussel organiseert Pigment activiteiten zoals fitness en computerles. Daarnaast voorziet de organisatie materiële hulp in de vorm van voeding en kledij. Twee keer per week kunnen mensen zonder wettig verblijf terecht in het onthaal. Ze kunnen er genieten van een warme kop koffie, gezelschap, een douche en verse kleding. Wie vragen heeft, kan die stellen aan een van de medewerkers van Pigment.

Verder doet Pigment ook politiserend werk en voert de organisatie actie om op te komen voor de rechten van mensen zonder wettig verblijf of in een kwetsbare woonsituatie. Dat doen ze altijd samen met de mensen. Wie bij de activiteiten en het onthaal rust en ontspanning vindt, krijgt soms ook de moed om het woord te nemen naar het beleid toe en om signalen door te spelen naar hogerop. Sommigen zetten zich ook in als vrijwilliger bij Pigment tijdens de activiteiten en het onthaal. Op die manier vertrekt Pigment altijd vanuit de ervaringen van mensen in precaire situaties en wordt alles gedragen door zij die het onrecht zelf ervaren.